سلام

دوست عزیز اگه بخوای حساب کنی همه عمر ما وقت تلف کنیه !!!!!

ولی من خوشحالم که توی همچین حرکتی دوستای واقعی خودمو شناختم !!

برای شما هم دعا میکنم

......

در ایران باستان، نه چون رومیان از سه قرن پس از میلاد، که از بیست قرن پیش از میلاد، روزی موسوم به روز عشق بوده است. در تقویم جدید ایرانی دقیقا مصادف است با ۲۹ بهمن، یعنی تنها ۳ روز پس از روز والنتاین فرنگی. این روز «سپندارمذگان» یا «اسفندارمذگان» نام داشته است.

در ایران باستان هر ماه را سی روز حساب می‌‌کردند و علاوه بر اینکه ماه ها اسم داشتند، هریک از روزهای ماه نیز یک نام داشتند. به‌عنوان مثال روز اول «روز اهورامزدا»، روز دوم، روز بهمن ( سلامت، اندیشه) که نخستین صفت خداوند است، روز سوم اردیبهشت یعنی «بهترین راستی و پاکی» که باز از صفات خداوند است، روز چهارم شهریور یعنی «شاهی و فرمانروایی آرمانی» که خاص خداوند است و روز پنجم «سپندارمذ» بوده است. سپندار مذ لقب ملی زمین است. یعنی گستراننده، مقدس، فروتن. زمین نماد عشق است چون با فروتنی، تواضع و گذشت به همه عشق می‌‌ورزد. زشت و زیبا را به یک چشم می‌‌نگرد و همه را چون مادری در دامان پر مهر خود امان می‌‌دهد. به همین دلیل در فرهنگ باستان اسپندارمذگان را به‌عنوان نماد عشق می‌‌پنداشتند. در هر ماه، یک بار، نام روز و ماه یکی می‌‌شده است که در همان روز که نامش با نام ماه مقارن می‌‌شد، جشنی ترتیب می‌‌دادند متناسب با نام آن روز و ماه. مثلاً شانزدهمین روز هر ماه مهر نام داشت و که در ماه مهر، «مهرگان» لقب می‌‌گرفت. همین طور روز پنجم هر ماه سپندارمذ یا اسفندار مذ نام داشت که در ماه دوازدهم سال که آن هم اسفندار مذ نام داشت، جشنی با همین عنوان می‌‌گرفتند.

سپندارمذگان جشن زمین و گرامی داشت عشق است که هر دو در کنار هم معنا پیدا می‌‌کردند. در این روز زنان به شوهران خود با محبت هدیه می‌‌دادند. مردان نیز زنان و دختران را بر تخت شاهی نشانده، به آنها هدیه داده و از آنها اطاعت می‌‌کردند.

ملت ایران از جمله ملت هایی است که زندگی اش با جشن و شادمانی پیوند فراوانی داشته است، به مناسبت های گوناگون جشن می‌‌گرفتند و با سرور و شادمانی روزگار می‌‌گذرانده اند. این جشن ها نشان دهنده فرهنگ، نحوه زندگی، خلق و خوی، فلسفه حیات و کلاً جهان‌بینی ایرانیان باستان است.ایکاش با درس گرفتن از گذشتگان ما هم کمی شادمانی را به هر بهانه ای که شده به زندگی خود راه دهیم و شاد زندگی کنیم و شاد زیستن را بیاموزیم. به امید آن روز

ـــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــ

ایرانی باشیم!!

وقتي به شروع و چگونگي وقوعش فكر مي كنم، بنظرم همه چيز گيج و پيچيده مي آيد! اما ظاهرا اين گيجي چندان هم عجيب ودور از انتظار نيست،چون عبارت "ضربه فرهنگي" را چنين تعريف كرده اند: "تغييراتي در فرهنگ كه موجب به وجود آمدن گيجي، سردرگمي و هيجان مي شود."
اين ضربه چنان نرم و آهسته بر پيكر ملت ما فرود آمد كه جز گيجي و بي هويتي پي آمد آن چيزي نفهميديم!
شايد افراد زيادي را ببينيد كه كلمات Hi و Hello را با لهجه غليظ Americanاش تلفظ مي كنند. اما تعداد افرادي كه از واژه درود استفاده مي كنند، بسيار نادر است!

همينطور كلمه Thanks بيش از سپاسگزارم و Good bye بسيار راحت تر از «بدرود» در دهان ها مي چرخد. ما حتي به اين هم بسنده نكرده ايم!

اين روزها مردم برگزاري جشن ها و مناسبت هاي خارجي را نشانه تجدد، تمدن و تفاخر مي دانند.
سفره هفت سين نمي چينند، اما در آراستن درخت كريسمس اهتمام مي ورزند!
جشن شب يلدا كه به بهانه بلند شدن روز، براي شكرگزاري از بركات و نعمات خداوندي برگزار مي شده است را نمي شناسند، اما همراه و همزمان با بيگانگان روز شكرگزاري برپا مي كنند!
همه چيز را در مورد Valentine و فلسفه نامگذاريش مي دانند، اما حتي اسم "سپندار مذگان" به گوششان نخورده است.

چند سالي ست حوالي 25 بهمن ماه (14 فوريه) كه مي شود هياهو و هيجان را در خيابان ها مي بينيم. مغازه هاي اجناس كادوئي لوكس و فانتزي غلغله مي شود. همه جا اسم Valentine به گوش مي خورد. از هر بچه مدرسه اي كه در مورد والنتاين سوال كني مي داند كه "در قرن سوم ميلادي كه مطابق مي شود با اوايل امپراطوري ساساني در ايران، در روم باستان فرمانروايي بوده است بنام كلوديوس دوم. كلوديوس عقايد عجيبي داشته است از جمله اينكه سربازي خوب خواهد جنگيد كه مجرد باشد. از اين رو ازدواج را براي سربازان امپراطوري روم قدغن مي كند.كلوديوس به قدري بي رحم وفرمانش به اندازه اي قاطع بود كه هيچ كس جرات كمك به ازدواج سربازان را نداشت.اما كشيشي به نام والنتيوس(والنتاين)،مخفيانه عقد سربازان رومي را با دختران محبوبشان جاري مي كرد.كلوديوس دوم از اين جريان خبردار مي شود و دستور مي دهد كه والنتاين را به زندان بيندازند. والنتاين در زندان عاشق دختر زندانبان مي شود .سرانجام كشيش به جرم جاري كردن عقد عشاق،با قلبي عاشق اعدام مي شود...بنابراين او را به عنوان فدايي وشهيد راه عشق مي دانند و از آن زمان نهاد و سمبلي مي شود براي عشق!"

اما كمتر كسي است كه بداند در ايران باستان، نه چون روميان از سه قرن پس از ميلاد، كه از بيست قرن پيش از ميلاد، روزي موسوم به روز عشق بوده است!

جالب است بدانيد كه اين روز در تقويم جديد ايراني دقيقا مصادف است با 29 بهمن، يعني تنها 3 روز پس از والنتاين فرنگي! اين روز "سپندار مذگان" يا "اسفندار مذگان" نام داشته است. فلسفه بزرگداشتن اين روز به عنوان "روز عشق" به اين صورت بوده است كه در ايران باستان هر ماه را سي روز حساب مي كردند و علاوه بر اينكه ماه ها اسم داشتند، هريك از روزهاي ماه نيز يك نام داشتند. بعنوان مثال روز اول "روز اهورا مزدا"، روز دوم، روز بهمن ( سلامت، انديشه) كه نخستين صفت خداوند است، روز سوم ارديبهشت يعني "بهترين راستي و پاكي" كه باز از صفات خداوند است، روز چهارم شهريور يعني "شاهي و فرمانروايي آرماني" كه خاص خداوند است و روز پنجم "سپندار مذ" بوده است. سپندار مذ لقب ملي زمين است. يعني گستراننده، مقدس، فروتن. زمين نماد عشق است چون با فروتني، تواضع و گذشت به همه عشق مي ورزد. زشت و زيبا را به يك چشم مي نگرد و همه را چون مادري در دامان پر مهر خود امان مي دهد. به همين دليل در فرهنگ باستان اسپندار مذگان را بعنوان نماد عشق مي پنداشتند. در هر ماه، يك بار، نام روز و ماه يكي مي شده است كه در همان روز كه نامش با نام ماه مقارن مي شد، جشني ترتيب مي دادند متناسب با نام آن روز و ماه. مثلا شانزدهمين روز هر ماه مهر نام داشت و كه در ماه مهر، "مهرگان" لقب مي گرفت. همين طور روز پنجم هر ماه سپندار مذ يا اسفندار مذ نام داشت كه در ماه دوازدهم سال كه آن هم اسفندار مذ نام داشت، جشني با همين عنوان مي گرفتند.

سپندار مذگان جشن زمين و گرامي داشت عشق است كه هر دو در كنار هم معنا پيدا مي كردند. در اين روز زنان به شوهران خود با محبت هديه مي دادند. مردان نيز زنان و دختران را بر تخت شاهي نشانده، به آنها هديه داده و از آنها اطاعت مي كردند.

ملت ايران از جمله ملت هايي است كه زندگي اش با جشن و شادماني پيوند فراواني داشته است، به مناسبت هاي گوناگون جشن مي گرفتند و با سرور و شادماني روزگار مي گذرانده اند. اين جشن ها نشان دهنده فرهنگ، نحوه زندگي، خلق و خوي، فلسفه حيات و كلا جهان بيني ايرانيان باستان است. از آنجايي كه ما با فرهنگ باستاني خود ناآشناييم شكوه و زيبايي اين فرهنگ با ما بيگانه شده است. نقطه مقابل ملت ما آمريكاييها هستند كه به خود جهان بيني دچار مي باشند. آنها دنيا را تنها از ديدگاه و زاويه خاص خود نگاه مي كنند. مردماني كه چنين ديدگاهي دارند، متوجه نمي شوند كه ملت هاي ديگر شيوه هاي زندگي و فرهنگ هاي متفاوتي دارند. آمريكاييها بشدت قوم پرستند و خود را محور جهان مي دانند. آنها بر اين باورند كه عادات، رسوم و ارزش هاي فرهنگي شان برتر از سايرين است. اين موضوع در بررسي عملكرد آنان بخوبي مشهود است. بعنوان مثال در حالي كه اين روزها مردم كشورهاي مختلف جهان معمولا به سه، چهار زبان مسلط مي باشند، آمريكاييها تقريبا تنها به يك زبان حرف مي زنند. همچنين مصرانه در پي اشاعه دادن جشن ها و سنت هاي خاص فرهنگ خود هستند.

اطلاع داشتن از فرهنگ هاي ساير ملل" و "مرعوب شدن در برابر آن فرهنگ ها" دو مقوله كاملا جداست.با مرعوب شدن در برابر فرهنگ و آداب و رسوم ديگران، بي اينكه ريشه در خاك، در فرهنگ و تاريخ ما داشته باشد، اگر هم به جايي برسيم، جايي ست كه ديگران پيش از ما رسيده اند و جا خوش كرده اند!
براي اينكه ملتي در تفكر عقيم شود، بايد هويت فرهنگي تاريخي را از او گرفت. فرهنگ مهم ترين عامل در حيات، رشد، بالندگي يا نابودي ملت ها است. هويت هر ملتي در تاريخ آن ملت نهاده شده است. اقوامي كه در تاريخ از جايگاه شامخي برخوردارند، كساني هستند كه توانسته اند به شيوه مؤثرتري خود، فرهنگ و اسطوره هاي باستاني خود را معرفي كنند و حيات خود را تا ارتفاع يك افسانه بالا برند. آنچه براي معاصرين و آيندگان حائز اهميت است، عدد افراد يك ملت و تعداد سربازاني كه در جنگ كشته شده اند نيست؛ بلكه ارزشي است كه آن ملت در زرادخانه فرهنگي بشريت دارد.

شايد هنوز دير نشده باشد

كه روز عشق را از 25 بهمن

 (Valentine)

به 29 بهمن

(سپندار مزگان ايرانيان باستان)

منتقل كنيم.

شعرای  من  مخاطب  خاصی  نداره و  برای  همه  مردمه.

من  عاشق  مردمم  عاشق  همه

 

 

 

 

 

وقت نشد بهت بگم که من چقدر دوست دارم

نشد يه روز بهت بگم که من فقط تو رو دارم

روزا با تو بيدار ميشم شبا با تو به خواب ميرم

هيچ وقت نشد نفهميدی که بی تو دنيا ندارم

تو همه دنيای منی امروز و فردای منی

هيچ وقت نشد بدونی که من بی تو فردا ندارم

ميگن چشای عاشق يه دنيا شعرو قصه ست

اما چرا عزيزم چشام لبريز غصه ست

ميگن گل شقايق نشون داغ عشق

من از نگاه داغت شدم باغ شقايق

ميگن شبا ستاره ها رابط عشقو قلبان

اما اخه ستاره ام راه نميده به چشمام

ميگن اشکای عاشق پيش خدا عزيزه

نميدونم تا کی بايد بريزه و بريزه و بریزه

وقتی شبا تو اسمون رنگه چشاتو ميبينم

دلم ميخواد بهت بگم که روزو رويا ندارم

بين تموم ادما تو عشق پاک اين دلی

تو اسمون روياهام جز تو ستاره ندارم

ميگن چشای گيرا خوب داره از اين اسيرا

بگو تا کی بايد من باشم مثل اسيرا

ميگن تو اين زمونه عشقا همه دروغه

عاشق نبوده حتما اونکه اينارو گفته

دلم پی نگاهت شد ابر پاره پاره

اما بگو عزيزم اين کارا فايده داره؟؟؟؟

 

 

سلام بر تو ای پرنده ی زیبای من تو که قلبت هم چون شقایقهای بهاری شفاف و درخشنده است

سلام بر تو عزیزترین من تو که چشمانت به به زیبایی ستارگان آسمانی است تو که لبانت خندان است اما دلت غمگین تو که سکوت کرده ای اما در سکوتت هزاران فریاد است من نیز سکوت را بر همه چیز مقدم میدانم زیرا در سکوت است که محبتها اوج  میگیرد تو که قامت افروخته و زیبایت به زیر مهر و محبت خمیده گشته و در میان خنده هایت رازی نهفته است بخند به رویم تا بیشتر زندگی را دریابم  وقتی ستارگان برایم چشمک  می زنند به یاد چشمانت می افتم .

عشق خوبم  ..... عزیزم بدان که نام زیبایت را در قلبم در این قلب پر احساس جای خواهم داد و هرگز تو را از یاد نخوام برد

 

محبوبم

 زمانی دیر یا زود در لحظه  های انتظار پایان می یابد و من در یک غروب بارانی در کنار برکه ای ارام گرمی دست تو را در دست احساس خواهم کرد زمانی دیر یا زود عاقبت در پهنه دشت شقایقها و یا در مرز شنزاری میان ساحل و دریا تو را با بوسه ای از خواب تردید بی امان بیدار خواهم کرد و انگاه در حریم باغ خوشبختی میان شاخه های سبز احساسات تو را در نزد خود احساس خواهم کرد  زمانی عاقبت گل واژهای زاده لبخند در فضای باغ چشمانت مرا با عطر خود فریاد خواهند کرد زمانی دیر یا زود در شبی پوشیده از ظلمت از حصار خویشتن تا مرز لمس دست تو پرواز خواهم کرد و من در شنزاری میان ساحل و دریا تو را با بوسه ای از خواب تردید بی امان بیدار خواهم کرد.

و انگاه چشم تو این چشم های زاده ی  لبخند حدیث عشق را باور خواهند کرد

                     زمانی عاقبت دوران تنهای من نیز  به پاین می رسد

 وقتی در کنار تو و با تو هستم از همه شادی های دنیا لبریزم وقتی از همه کس و از همه جا دلگیر می شوم و با چشمانی پر از بغض ناگفته هایم را پنهان می کنم فقط یاد نگاه توست که به من آرامش می بخشد صدایت که شادم می کند.

روزی که نگاهمان در هم آمیخت می خواستم بگویم که....اما

 

سکوت کردم.حس کردم رازم را از نگاهم خوانده باشی.دوست

 

ندارم بگویم دوستت دارم دوست دارم که درک کنی که دوستت

 

دارم تو ای محبوب من بدان که سکوت من پراز راز نهفته است...

 

برخلاف من آسمونت همیشه پرستاره است. من اینجا تو سیاهی و اسارت و انتظار دست و پا می زنم و تو اون بالا فارغ از این همه درد و رنج ، شاد و سرخوشی!! تا حالا یه پروانه رو تو مشتت گرفتی ؟ هم دلت می خواد مال خودت باشه ، هم دلت می خواد آزادش کنی ، ولی من حتی اگه بخوام هم نمی تونم تو رو تو مشتم نگهدارم چون تو دیگه منو نمی خوای. .. دل نگرونم نازنین ، پریشون از اینکه نکنه قدر تو رو اون طوری که من می دونم کسی ندونه نکنه ارزشتو ندونن و روت قیمت بذارن ، نکنه که نادیدت بگیرن (همون طور که تو منو گرفتی) نمی دونم، نمی دونم آیا کسی هست که مثل من هرشب خیالتو نوازش کنه ؟؟ شب و روز غصه تو رو بخوره؟؟ یه نفر هست که صدقه سلامتی تو رو با اشکای گاه و بی گاهش تضمین کنه ؟؟ کی برات آرزوی خوشبختی می کنه ؟؟؟ اونم مثل من بلده خوب هوای تو رو داشته باشه؟ می تونه خلوتتو پر از شادی و خوشحالی کنه؟ اونم می تونه تو رو فقط برای خودش نخواد؟ اونم به تو امید و سرخوشی و زندگی هدیه می ده؟ برات شعر و شور و شبنم عیدی می آره؟ من همیشه نگران حالتمک نازنین، عمر کوتاه من رو روزگار نخواست با تو سرکنه، ولی تو هم نخواستی همدم بی کسی هام باشی، می دونم دل تو رو مهربونی های من زده ، اما من هنوزم جز محبت سرمایه دیگه ای رو خرج دل تو نمی کنم اون هم توی دنیایی که خبری از رفاقت و صداقت و عشق نیست!! اگه از آدما خسته شدی ، اگه اون نتونست نقششو خوب بازی کنه و تنهات گذاشت هر وقت دلت از نامردمی ها گرفت ، اگه هنوزم تشنه یه آغوش گرم و پر مهری به خونه من سری بزن !!ولی وقتی بیا که هنوزم نور امیدی هست . از عمر من جز چند شب و روز زخمی چیزی باقی نمونده به انتظارم نازنین...

 

 

گرگ!آری گرگ!آنک چنگ ودندان آخته

در شبیخون سیاهش بر سرما تاخته

غم که لختی بیرق شومش به خاک افتاده بود

بار دیگر بیرق افتاده را افراخته

قصه تکراری است گرگ میش صورت باز هم

خویشتن را در میان برگان انداخته

وین تغافل بین از این خوش باوران ساده لوح

خصم را در هیات تکراری اش نشناخته

همچنان تا خون سرخم شط شنزاران شود

دشمن خونریز من با گله بانم ساخته

مهره ی ماری است با این دد و گرنه از چه رو

هر که چوپان بوده نرد عشق با او باخته؟

حق خیل ماست آزادی ش را پرداخته

پس کجایی؟کی می آیی؟ای عزیز!آیا هنوز!

نعلمان در آتش سرخ ستم نگداخته؟

                                               

                            با مهربانی و به پاس حرمت عشق

                       سروده  حسین منزوی     

 

  

به جرم اینکه دستم بوی گل می داد

                                                 دستم را در بند کردند

                                                           می گفتند شاید گلی زیبا را چیده باشم

                                                                                                     اما هیچکس نگفت :

                                      شاید گلی زیبا را کاشته باشم...

 

 دلم عشق تو را کرده فراموش و قطره اشک خود را می کند نوش

امشب تمام کوچه ها را سمت دلم جارو کشیدم 

               بعد از تو میخواهم لااقل راه غمت هموار باشد

 *****************************************

 ز هر جا بگزرد تابوت من غوغا به پا خیزد  

                    چه سنگین می رود این مرده ز بس ارزو دارد

آن شب را نازنين به ياد داری؟

 

آن شب را می گويم آن شب که لبت را مهيای بوسهء من کرده بودی و من مشتاق بوسه بودم. اما لبان من زخمی بود و ترک داشت و من هراسان بودم که مبادا لبانت به بوسهء من خونين شود! آن شب که آغوشم را پذيرای وجودت کرده بودم وتو چه مهربان سرت را بر سينه ام گذاشته بودی از عشق می گفتی و دستان من در آشفتگی زلف سياهت گم شده بود!
آن شب که من محروم مانده بودم از بوسه ای بر لبانت تو به گونهء من بوسه ای زدی و هنگام بوسه ، اشکی از گوشهء مژگانت بر گونه ام فرو چکيد!!! دلم را لرزاندی و چشمانم را بارانی کردی! به ياد داری برای چه گريستی آن شب؟ هرگز به من نگفتی و هراس را در دلم کاشتی!!!
هراس از جدايی ، از فراغ ، از بی تو بودن! و اکنون آن هراس به واقعيت بدل شده است.
اکنون ای نازيننم می فهمم برای چه آن شب گريستی ! و برای چه آن شب مرا بی خبر از رنج دلت رها کردی و ديگر نديدمت!!! تو به درستی نشانهء زخمی را که بر لبانم بود را دريافته بودی. تو فهميده بودی که آن زخم از چه روست ! اکنون که آن زخم التيام يافته زخم دلم چرکين شده.
ليلای من به ياد آن اشکی که بر گونه ام فروچکيد هر شب به تماشای شمايل تو از پشت رودی که بر ديدگانم جاری می شود می نشينم! و خوب دريافته ام برای چه آن شب گريستی ! تو دلنگران فراغ بودی و من چه دير دريافتم! آه چه دير ...!

به خدا معشوقه ي من بالايي است

با من بگو از عشق ای آخرین معشوق که برای رسوایی دنبال بهونم با بوسه ای آروم خوابم رو دزدیدی تو شدی تعبیررویای شبونم من تو نگاه تودنیامو میبینم فردای شیرینم نازنین من چشمهای تو افسانه نیست که تمومه خوابو خیالم بود تقدیر من عشق تو شد که همیشه فکر محالم بود شبهای تنهایی همرنگ گیسوته آغوشتو وا کن بانوی مهتابی دل واپسی هاموباخندای کم کن که توای پایان تردیدو بی تابی ام

 سلام !‌ سلامی به گرمی آفتاب فروزان عشق !‌ سلامی به آرامش آبی آسمان !‌سلامی به زيبايی گلهای بهار !‌سلامی به طراوت نقش باران و سلامی به پاکی غنچه های نيمه باز

و سلام ! سلام به تو عزيزترين رويای زندگی !‌ سلام به تو ای بلند سرفراز که با عشقت تکيه گاهی محکم برای من ساختی تا به زيبايی ها تکيه بدم و باران رو که هميشه پر از طراوت و برکته لمس کنم !‌

اي كه از كوچه ي افكار دلم مي گذري
چون نفس آيي و چون باد صبا در گذري

روي ماهت لب اين آب روان ناز كنان
آورد جان به لبم ! جان و دلم را نبري

مي زند بوسه به آب از طلبت باد صبا
تا رسد كام به كامش تو كه اي گل شكري !

مي شوم مست به لبهاي عطش بار زمان
تا كه آيد دم آن كز تو ببينم اثري

شاخه ها در هوست دست بر آورده به باد
گوئيا حلقه ي زلفي است كه بگشاده پري

سنگ و كوه و دل شب در هوس ديدن تو
مي كنند از طلبت عمر گران را سپري

آب مي نازد و مي تازد و با رقص عظيم
مي كشد روي تو را در بر خود چون گهري

من رها مي شوم از پيكر خود اشك فشان
تا شوم قطري آبي كه در آن مي نگري !

نه اين قدر که من تورا دوست دارم!!

 سلام به تو که با خودت عشق آوردی به زندگيم

 سلام نازنين ! سلام ای آرزوی هر نگاه ! ای گوشها در حسرت شنيدن صدايت ! ای شميم تنت را به انتظار نشسته هر نفس ! ای تصوير قاب قالی اطاقم !‌ هميشه در خيالم تو را تصوير می کشم تا تصوير ديگری در آن قاب نباشد ! سلام ٬ تا سلامت باشی تنها و تنها بهت می خوام بگم هميشه دوست داشتم ٫ دوست دارم و دوستت خواهم داشت.

  ای آرزوی هر نگاه !‌ ای زيباترين کلام بی پروا که بسان نفس بر لبم می شوی جاری !‌ درود بی پايان بر تو که کرده ای مرا آغاز !‌ تورا چون نفسهايم دوست می دارم

_{محبوبم:}

هر وقت که به تو فکر می کنم می بينم بيشتر از همه دلم برای بزرگی و استواری چشمانت تنگ شده !‌ عظمت چشمانت رو می پرستم !‌ کاش ديوارها دوری برداشته می شد تا دوباره در آن زيبای پاک که چون عسل شيرين و چون نفس زندگی بخشه دوباره نگاه کنم !‌

برای تو می نويسم که زيباييت هميشه روبروی چشمانم فرياد ميزنه نام تورو !‌